'' I reached for the beloved with a thousand hands and he grabbed me by the feet.'' - Rumi

Die zin van Rumi raakt iets herkenbaars. Het beeld van iemand die zich met alles wat hij heeft uitstrekt naar het ideale, het ware, het geliefde — en vervolgens niet omhoog, maar omlaag wordt getrokken. Niet naar de hemel, maar naar de aarde. Alsof het leven zelf zegt: ja, verlang gerust… maar vergeet niet waar je staat.

Verlangen is een krachtige motor. Het tilt ons op, opent ons, zet ons in beweging. Zonder verlangen geen richting, geen groei, geen bezieling. We hebben die duizend handen nodig om te voelen waar we naartoe willen, om te dromen voorbij het alledaagse. Tegelijkertijd schuilt daar ook een risico. Wanneer we te ver reiken, wanneer we ons verliezen in het ideaal, kan het leven ons onverwacht bij de voeten grijpen. Niet uit wreedheid, maar als herinnering: we hebben ook te maken met het praktische, dagelijkse en aardse.

Voor mijn gevoel gaat volwassenheid niet over het loslaten van idealen, maar over het leren verdragen ervan. Het uithouden van de spanning tussen wat ons roept en wat hier en nu mogelijk is en het handen en voeten geven van je idealen wanneer dat kan.

Het hier en nu is de plek waar dromen vorm krijgen. Niet perfect, niet ineens, maar stap voor stap. Wanneer we alleen maar omhoog kijken, vergeten we te voelen of onze voeten nog grond raken. En juist dan ontstaat die tegengestelde beweging: een schok, een teleurstelling, een botsing met de realiteit. Het leven trekt ons terug, soms hardhandig, omdat we anders zouden blijven zweven.

Dat zoeken naar evenwicht herken ik ook in hoe ik naar astrologie kijk. Astrologie kan ons veel laten zien: patronen, kwaliteiten, spanningsvelden, mogelijkheden. Ze spreekt in symbolen die de rijkdom van de menselijke ervaring weerspiegelen. Ze kan taal geven aan wat vaag aanvoelt, en perspectief bieden op wie we zijn en wat er in ons wil groeien. Maar ze is geen vervanging voor het leven zelf.

Astrologie kan inspireren, spiegelen en verdiepen — zolang we niet vergeten dat wij het zijn die opstaan, kiezen, handelen, falen en opnieuw beginnen. De sterren wijzen misschien richting, maar lopen het pad niet. Dat doen wij, met onze beperkingen, onze geschiedenis en onze dagelijkse realiteit.

Nuchter gebruikt nodigt astrologie uit tot reflectie: Wat vraagt hier om aandacht? Waar ligt potentieel? Wat wil geleefd worden? Het biedt de mogelijkheid onze blik te verbreden en andere mogelijkheden buiten ons directe blikveld erbij te betrekken. Vervolgens zijn wij het zelf die keuzes maken die het ideaal of de intentie met de aardse realiteit verbinden.

Misschien is dat wat Rumi bedoelt. Dat het geliefde niet boven ons wacht, maar dat we die hier moeten zoeken, in dit lichaam, in deze realiteit.

De kunst is om met duizend handen te reiken zonder de grond onder je voeten kwijt te raken.